Grabe! Malapit na malapit na pala! Bilang na bilang nalang ang mga araw ko sa Bulacan State University.
Shit-e naman oh.

Nakakalungkot
Kasi pakiramdam ko dito na matatapos ang pagiging estudyante ko. Parang ang feeling ko ngayon, malapit na akong mamatay… Hehehe. Syempre joke lang yun, pero kaya lang naman ako nalulungkot kasi mula bata ako, wala na akong ginawa kundi pumasok sa school, mag-aral, makipagkaibigan sa school, kumain ng lunch sa school at mag-practice ng jingle, yell, speech, at kung anu-ano pang extra curricular activities. Feeling ko ngayon, parang biglang tatanda na ako na biglang magsi-shift yung mundo ko from being a boy into a man. Putek! Ayoko ng naka-long sleeves at neck tie! Hahaha. Grabe… I’m out of words. Nakakalungkot talaga. Mami-miss ko yung mga kaibigan ko (kala mo hindi na magkikita ulit e nu), tsaka yung mga teachers ko (kunyari sobrang close kami ng lahat ng prof ko hahaha), tsaka yung school ko mismo (pero gusto naman laging uwian). Ang gulo ko din e nu. Basta, parang ang hirap mag-move on para sakin kahit naiisip ko palang.

Nakakatuwa
Kasi matatapos na din sa wakas ang lahat ng pressure ko sa buhay! Hahahaha (akala ko lang yon). Natutuwa ako kasi ang galing-galing ni Lord. Talagang sinamahan Niya ako throughout my college life. Hindi biro ang pagiging college nu! Kala nung iba na sobrang malaya ka na kapag college ka kasi hawak mo na din ang schedule mo, sus! Maling concept yon. Kailangan mong mag-aral ng maigi dito, kung hindi, pupulutin ka sa kangkungan. Kaya ngayong matatapos na ako, parang masasabi ko nalang na, “Ang dami ko na palang napagdaanan… Grabe, ganun-ganun lang, tapos eto na ako… Malapit nang matapos.” Kaya naman I am grateful talaga dahil ang awesome lang talaga ni Lord. Hindi  Niya ako pinabayaan. Ramdam ko yon.

Nakakakaba
Eh kasi naman magta-trabaho na ako e! Aalis ako sa comfort zone ko papunta sa totoong battlefield. Bagong mga taong makakasalamuha ‘to kaya hindi ko alam kung paano na naman ako makikibagay sa kanila. Nakakakaba yung interview! Hahaha. Kanina kasi nasa seminar kaming mga graduating… Tapos tina-tackle nila yung about sa interview nga. Kaya ayun, grabe pala. Iniisip ko palang na andun na ako sa sitwasyon na yon, parang hindi ko na kaya. Pero basta! Ang sabi naman ni Lord, “Do not worry about tomorrow, let tomorrow worry for itself.” Kaya I have nothing to worried of. God will prepare everything for my future!

Nakakatakot
Yung thoughts palang na “Ga-graduate ka na! Ang next na dyan, trabaho na! Mabigat na task yan!” parang kinakain na agad ako eh. Bakit ba ganito ako? Ayoko na nga! Hindi dapat ako matakot! Pero… kahit naman i-deny ko ngayon, di ko parin mapigilan eh. Hahahah! Kaya ito nalang ang masasabi ko sa sarili ko:

“Oi Nhorren! Ga-graduate ka, hindi ka sasakay sa Space Shuttle kaya wag kang matakot! Yakang-yaka mo yan! Sus naman ‘tong batang ‘to oh! If God is for us, then who can stand against us? NOTHING di ba? Cheer up, boy! God is with you!”

“For I know the plans I have for you,” declares the Lord, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future.” —Jeremiah 29:11

Bukod sa walang humpay na pag-ulan na nararanasan natin ngayon, yung pakiramdam ko sa loob, parang binabagyo din. Sobrang namu-move ako! Wala ako matinong makausap about this matter, at sobrang nako-consume na ako. Please, pray. Lord bless!

“Kina nicole. Tas skul, ginabi tas nakpagtakutan pa sa mga cmate. Tas takas, pero d pnyagan ni reli. Tas pnyagan dn, kaakbay pa ko kay pat, tas nkita c milen. Umaangal dn xa.”

Ayan yung tinype ko sa note ng cellphone ko kagabi around 11:40PM. To tell us more about what happened, here’s the detailed story…

Hindi ako sure kung dun nga nag-umpisa yung panaginip ko kina Nicole (classmate ko), na nandun ako sa kanila with some of my friends tapos may sinasabi si Nicole na something about radio show eh. Tapos nun, next scene na. Nakalimutan ko na kasi yung nangyari in between those scenarios eh.

Sa school yun. Pero hindi ko masisiguro na kung ano yung itsura ng school namin ngayon (Bulacan State University), ay ganun na ganun yung itsura ng school na nasa panaginip ko. Basta medyo pangmayaman ang itsura nung school. May tatlong buildings, dalawang magkahilera tapos yung isang building ay nasa side nung isang building. It makes an “L” shape. Parang ganito | _ _ hehe. Ganyan sya. Tapos ayun nga, nandun daw kaming mga magkakaklase sa third floor ng isang building dun. May ginagawa kami eh, tapos parang buong section yung naka-assign. So ayun, natapos na daw namin yung ginagawa namin kaya nagtakbuhan palabas kami. Nagtatakutan pa nga. Hahaha. Pagtapos nun, edi nagkalat daw yung mga armchairs sa hallway ng third floor. Edi hindi kami makadaan-daan ng maayos. Tapos pinigilan kami ni Reli. Hindi pa daw pwedeng umuwi. Hehe. Pero makukulit kami nung iba naming classmates (yung ibang classmates ko dito sa dream ko, hindi ko totally kilala, pero classmate ko sila dun. Haha). Kaya ayun, patagong umaalis kami, isa-isa. Tapos kami nalang dalawa nung isang classmate ko yung tatakas, pero nung turn na nung isa kong classmate na tumakas, nakita sya ni Reli tapos pinigilan. Hindi pa daw pwede umalis. Hahaha edi medyo kumakabog dibdib ko. Tapos maya-maya, pinayagan na din kami. Tapos pababa, kasabay ko si Billy. Tawanan. Lokohan. Kasama din namin yung ibang classmates namin na boys, pero kami nalang magkasabay. Kaakbay ako sa kanya, tas nakita namin si Mhylyn. Sabi ko kay Mhylyn, “Ui uwi ka na din? Grabe si Reli ‘no, ayaw pa sana tayo pauwiin.” Sabi ni Mhylyn, “Oo nga eh, ginabi na nga ako eh.” Sabay pasok sya sa CR ng girls tapos tuloy kami sa lakad ni Billy.

Pagtapos non? Nagising na ako sa sakit ng tiyan ko. Hahaha! Pero kahit masakit yung tiyan ko, parang iba eh. Kasi sobrang na-miss ko yung ganung samahan. Iba na kasi ngayon eh. Madami nang mga taong paepal sa mundo. Haha. Pero pramis, that was the best dream I ever had. Pero iba parin talaga yung totoo sa panaginip eh.

Kanina nagpa-check-up ako kasi sobrang sakit ng tiyan ko. Tapos nung nasa waiting area kami nung cashier, andun ako nakaupo sa harap kaya nadidinig ko yung usapan ng cashier at ng mga patients. Yung isang lalaki na yung tumayo, mga nasa 20+ ang edad siguro, tapos nagbabayad na. Kinompute nung cashier yung babayaran nya, nasa 500+ ata yun, hindi ko sure. Tapos nag-explain yung cashier kung bakit ganun, sabi nya kasama na kasi yung gamot dun. Tapos sabi nung lalaki, “Pano po kapag hindi kasama yung gamot?” Sabi nung cashier, “Bale, 200+ nalang.” Sabi nung lalaki, “Sige, wag mo nalang isama yung gamot.” Cashier, “Sige po, irereseta ko nalang.”

Umupo sa tabi ko yung lalaki, dumudukot sa bulsa nya ng pera, kunyare hindi ko sya pinapansin, pero sa totoo lang gustong-gusto ko nang abutan ng pandagdag yung pera nya para mabili nya na yung gamot nya. Napa-“tsk” pa nga sya… Tapos tumayo sya, inabot sa cashier yung pera tapos inabot nung cashier yung receipt at yung reseta. Lumakad sya ng mabagal na medyo nakayuko.

Alam mo yung nararamdaman ng puso ko? Parang pinipiga at parang minamartilyo. Grabeeee. Sabi ko, “Bakit ba kasi may mga taong mahihirap? Yung tipong sakto na nga lang yung pera nila sa araw-araw, tapos magkakasakit pa sila ng ganun.” (May sakit siguro sa baga si kuya, kasi nagpa-X-ray sya eh)

Sinundan ko ng tingin yung lalaki, tapos nakita ko pumasok sa CR. Edi inantay kong lumabas sya, kasi gusto ko talagang abutan sya kahit 300 man lang, kasi kasama ko naman si mommy non, kaya may pambayad kami ng sa amin. Tapos lumabas na yung lalaki, e ako nag-alinlangan pa. Kasi nahihiya talaga akoooo. Alam mo yung baka mamisinterpret ako nung lalaki, baka sabihin nya, “Hindi naman ako mahirap ha! Hindi ko kelangan nyan!”, “Nako wag na, okay lang ako.”, “Okay lang, hindi mo na kelangang mag-abala pa.”

Kasi takot ako ma-reject eh. Pero nung medyo tumagal, nagkalakas ng loob, lumabas ako. Hinanap ko sya sa labas, pero ambilis nya nawala.. Nung papasok na ako, grabe yung panghihinayang ko. Grabe. Sabi ko nalang sa sarili ko, “Di bale, ipag-pray ko nalang sya.” Pero sayang eh. Talagang sayang. Hindi ko parin makalimutan.. :(